Παρέες

Καλησπέρα και συγχαρητήρια για τη σελίδα. Θα ήθελα και εγώ να περιγράψω ένα (από τα αρκετά) προβλήματα που με απασχολούν στον εαυτό μου. Είμαι 18 χρονών, πρωτοετείς φοιτήτηρια. Από μικρή δεν τα πήγαινα καλά με τις μεγάλες πάρεες και είχα δυσκολία στο να γνωρίζω καινούργια άτομα. Πάντα ήμουν αυτή που μιλούσε λιγότερο. Σε παρέες αρκετές φορές ένιωθα/νιώθω σαν να μην υπάρχω. Την τελευταία χρονία στο Λύκειο μιλούσα με κάποιους συμμαθητές μου αλλά μέχρι εκεί, κατα τ?άλλα δεν έβγαινα από το σπίτι μου και ?επικοινωνούσα? με άτομα που δεν ήξερα μέσω υπολογιστή (μερικά από τα οποία έγιναν πολύ καλοί μου φίλοι, κατά έναν περίεργο τρόπο...). Τις προηγούμενες χρονιές είχα μια κολλητή με την οποία μάλωσα άσχημα και δεν ξαναμιλήσαμε, και εξ?αιτίας αυτού έχασα και τη λιγοστή εμπιστοσύνη που είχα στους ανθρώπους. Γενικά μάλλον πέρασα αυτό που λένε δύσκολη εφηβεία, σε μια ακραία μορφή. Δε θυμάμαι να ήμουν ποτέ ευτυχισμένη για μεγάλο χρονικό διάστημα. Θυμάμαι πάντα να νιώθω μόνη και ότι κάτι λείπει...
Κατάφερα ωστόσο να περάσω στις Πανελληνίες (αν και όχι στη σχολή που ήθελα) και να κάνω πραγματικότητα ένα όνειρο μου να έρθω να μείνω μόνη στην Αθήνα. Εκεί αποφάσισα πως ήταν καιρός να αλλάξω. Έχω ένα αγόρι, που όμως μένει σε άλλη πόλη και βλεπόμαστε μόνο σαββατοκύριακα και αν. Αυτό στην αρχή μου αρκούσε. Άλλωστε είχα συνηθίσει να περνάω πολύ καιρό μόνη. Με τον καιρό όμως άρχισα να μην το αντέχω. Είχα τεράστιο άγχος όταν ξεκίνησα τη σχολή. Δυσκολευόμουν να μιλήσω με άτομα. Αγχωνόμουν για να πάντα, την εμφάνιση μου, τον τρόπο που μιλάω, πώς φαίνομαι στους άλλους... Το άγχος με τρέλαινε. Κατάφερα όμως με δυσκολία να γνωρίσω κάποια άτομα, χωρίς όμως να μπορώ να πω ότι είμαστε στενοί φίλοι...Και χωρίς να έχω κάποιον να βγω εκτώς σχολής. Όποτε τυχαίνει να είμαι σε μεγάλη παρέα φρικάρω...Κάθομαι αμίλητη και αγχωμένη χωρίς να βγάζω λέξη. Μερικές φορές δεν θέλω να μιλήσω. Δεν έχω κάτι να πω. Δεν έχω κάτι έξυπνο να πω που θα κάνει τους άλλους να γελάσουν. Όμως αν δε μιλάω ξέρω πως με παρεξηγούν και πως γίνομαι βαρετή. Κανείς δεν δίνει σημασία σε κάποιον που δε μιλάει. Πιέζω συνεχώς τον εαυτό μου να μιλάω, να είμαι πιο επικοινωνιακή, αλλά δεν τα καταφέρνω και νιώθω άχρηστη. Και κάποια στιγμή όλη αυτή η πίεση καταλήγει σε κρίση και τότε απλά ξεσπάω σε κλάματα. Υπάρχει τρόπος να το ξεπεράσω αυτό? Ξέρω πως ίσως γίνει με το χρόνο, γιατί έχω κάνει κάποια μικρά βήματα και έχω βελτιωθεί...Με βοηθάει και το αγόρι μου πολύ, όσο μπορεί...Αλλά νιώθει ότι αυτή η αλλαγή γίνεται πολύ αργά...Και μου φαίνεται ότι θα τρελαθώ σύντομα. Ευχαριστώ εκ των προτέρων.

Καλησπερα και

Καλησπερα και καλως ορισες στην παρεα μας!!Εαν καταλαβαινω σωστα το προβλημα που αντιμετωπιζεις εχει να κανει με την κοινωνικοτητα και τη δημιουργια σχεσεων με τους αλλους.
Ειναι πολυ θετικο που το εχεις αναγνωρισει και προσπαθεις να κανεις βηματα ωστε να το αλλαξεις.Οπως αναφερεις ισως τα βηματα αυτα να γινονται αργα,αλλα αυτο δεν θα επρεπε να σε ανησυχει αφου ειναι λογικο να χρειαζεσαι χρονο.Δεν ειναι τοσο ευκολο να αλλαζεις μια συμπεριφορα που εχεις αρκετο καιρο.Μονο και μονο η προσπαθεια γι αλλαγη και η υπομονη σου με αυτο το θεμα να σε οδηγησει σε θετικα αποτελεσματα.
Δυστυχως,δεν υπαρχουν κανονες για το πως καποιος να ειναι πιο κοινωνικος,επειδη καθε ατομο εχει δοαφορετικες αναγκες,επιθυμιες και μια ξεχωριστη προσωπικοτητα.Αυτο ομως αυτοματα τον καθιστα μοναδικο.Στην δικη σου περιπτωση σημαινει οτι μπορει να μην ειναι το δυνατο σου σημειο το χιουμορ για παραδειγμα(ειτε να μην το εχεις εξασκησει η δοκιμασει αρκετα) παρ'ολα αυτα μπορει να εχεις καποια πραγματα να προσφερεις σε μια συζητηση.Πιστευεις οτι εισαι καλη σε καποιο τομεα(για παραδειγμα να ακους τον αλλον προσεκτικα,να προσφερεις λυσεις,να οργανωνεις καποια πραγματα κ.ά.)?Θα ηταν πολυ καλο να μας ελεγες ποια πιστευεις οτι ειναι τα δυνατα σου σημεια και πως σκεφτεσαι οτι μπορουν να δουλεψουν στην επικοινωνια σου με τους αλλους.
Οι ανθρωπινες σχεσεις ειναι μοναδικες και αυτες οπως και οι ανθρωποι που της δημιουργουν.Πραγμα που σημαινει οτι αν προδοθηκες η μαλωσες με την φιλη σου,οπως αναφερεις,δεν σημαινει οτι αυτο θα συμβει με ολους τους υπολοιπους ανθρωπους που θα συναναστραφεις(δεν ταιριαζουμε ολοι με ολους,ευτυχως!).Αντιθετα οσο μεγαλωνεις μαθαινεις τι ζητας απο τους αλλους,τι χρειαζεσαι και τι μπορεις να δωσεις.Σε αυτη τη διαδικασια βρισκεσαι τωρα,κατι που μπορεις να το δεις ειτε σαν δυσκολο και επιπονο,ειτε ως μια ωραια ευκαιρια για να εξερευνησεις εσενα καλυτερα και να βρεις καλυτερα τι σου ταιριαζει και τι χρειαζεσαι.
Αναφερεις οτι δεν υπαρχουν μεγαλοι περιοδοι της ζωης σου που να ησουν ευτυχισμενη...Η ευτυχια ειναι συναισθημα οπως η χαρα,η λυπη,ο θυμος..Δεν ειναι μια μονιμη κατασταση,ειναι κατι που το νιωθουμε για λιγο και μετα χανεται..Προσωπικα πιστευω οτι το καλυτερο αυτο ειναι γιατι αν ηταν μονιμο δεν θα μπορουσαμε να θεσουμε παραπανω στοχους.Θα ηταν πολυ ενδιαφερον να μοιραζοσουν μαζι μας την προσωπικη σου αποψη για την ευτυχια.
Ειναι πολυ θετικο επισης οτι εχεις την στηριξη του αγοριου σου σε αυτο το θεμα και μπορεις να μοιραζεσαι μαζι του τις ανησυχιες σου.
Απ ολα ομως οσα ανεφερες το πιο θετικο προσωπικα νομιζω ειναι οτι ειχες αναπτυξει φιλιες με ατομα μεσω του διαδικτυου.Αυτο σημαινει οτι μπορεις να κανεις φιλους,οτι εχεις πραγματα να προσφερεις στους αλλους,να συζυτησεις και να δημιουργησεις σχεσεις φιλιας με αλλα ατομα.Φυσικα δεν πρεπει να αρκεστεις σε αυτο(και δε νομιζω απ οτι καταλαβα να θελεις κιολας).
Θα ηταν πολυ καλο και θα ηθελα πολυ,λοιπον,να δουμε μαζι πιο συγκεκριμενα τι ειναι αυτο που σε δυσκολευει οταν εισαι με αλλους,τι ακριβως φοβασαι,τι ζητας απο τις σχεσεις σου ωστε να βρουμε ποια βηματα μπορεις να κανεις!

Μάνια Παππά
Διαχειρίστρια Forum συζητήσεων

Σχετικά με τους

Σχετικά με τους τομείς που είμαι καλή, από αυτά που αναφέρετε όντως είμαι καλή στο να ακούω τους άλλους προσεκτικά. Μπορώ να κάνω τους άλλους να μου ανοιχτούν εύκολα και μου αρέσει να προσπαθώ να τους φτιάξω τη διάθεση και να τους βοηθήσω με τα προβλήματα τους, ακόμα και αν τους ξέρω ελάχιστα, μέσω διαδικτύου για παράδειγμα. Και το καταφέρνω συχνά. Αυτό είναι το κυριότερο που με κάνει να νιώθω πως έχω κάποια αξία για τους άλλους. Επίσης κάτι που δεν ανέφερα είναι πως μου είναι εύκολο να μιλήσω με ανθρώπους που έχουν κοινά προβλήματα με εμένα ή με ανθρώπους με τους οποίους έχω πολλά κοινά στοιχεία. Όμως νιώθω συχνά πως ακόμη και τα άτομα που με εμπιστεύονται και μου ανοίγονται δεν έχουν διάθεση να ακούσουν και δεν μπορούν να καταλάβουν τα δικά μου προβλήματα. Επίσης εμπνέω εμπιστοσύνη στους άλλους γιατί είμαι ειλικρινής και κρατάω πάντα το λόγο μου.
Παρέλειψα επίσης να αναφέρω πως όταν είμαι με 1-2 άτομα συνήθως μπορώ να είμαι κοινωνική και να μην αγχώνομαι. Αυτό είναι κάτι που έχω καταφέρει με τον καιρό και με προσπάθεια και συνήθεια, παλιότερα δεν μπορούσα να κάνω ούτε αυτό. Αυτό που με δυσκολεύει είναι οι μεγάλες παρέες. Με ενθαρρύνει πολύ που λέτε ότι είναι λογικό να χρειάζομαι χρόνο, γιατί γενικότερα έχω την πεποίθηση ότι δεν προσπαθώ αρκετά να βελτιωθώ και να φτάσω εκεί που θέλω.
Το έχω συνειδητόποιήσει ότι αυτά που έχουν συμβεί με μεμονωμένα άτομα δεν ισχύουν για όλους τους ανθρώπους, αλλά παρ?όλα αυτά το ότι κάποιος είναι αναξιόπιστος και έτοιμος να με προδώσει και να πληγώσει είναι η πρώτη σκέψη που κάνω για τους περισσότερους ανθρώπους.
Όσο για την ευτυχία, μάλλον δε χρησιμοποίησα τον κατάλληλο όρο. Το εννοώ περισσότερο σαν εσωτερική ηρεμία, να μην είναι συνεχώς αγχωμένη, να είμαι ευχαριστημένη με τον εαυτό μου (αλλά όχι σε βαθμό ώστε να μην θέτω παραπάνω στόχους). Αυτό κυρίως, να είμαι ικανοποιημένη με τον εαυτό μου.
Αυτό που με δυσκολεύει στις σχέσεις μου με τους άλλους είναι κυρίως το άγχος που νιώθω για την άποψη που θα σχηματίσουν για μένα. Έχω συνειδητοποιήσει ότι έθετα πολύ αυστηρά κριτήρια για τα άτομα που ήθελα να κάνω παρέα, ήθελα να είναι ακριβώς σαν και εμένα. Όποτε έβλεπα ότι κάποιος παρουσιάζει κάτι αντιφατικό σε σχέση με μένα έχανα το ενδιαφέρον και παρατούσα την προσπάθεια να τον γνωρίσω καλύτερα. Ευτυχώς αυτό το κατάλαβα. Με αγχώνει επίσης να μιλάω σε πολλά άτομα και να με κοιτάνε. Ουσιαστικά νομίζω πλέον πως δεν έχω κάποιον σοβαρό λόγο που να με δυσκολεύει στο να κάνω κοινωνικές σχέσεις, εκτώς από παράλογες αρνητικές σκέψεις που δεν μπορώ να ελέγξω? Όσο για το τι ζητάω από τις σχέσεις μου, θέλω απλά να έχω μπορώ να σχηματίζω κοινωνικές σχέσεις ευκολότερα και με περισσότερους ανθρώπους ώστε να μη μένω μόνη και ας μη με καταλαβαινουν και ας μη μου μοιαζουν, εχω καταλήξει στο ότι οτιδήποτε είναι καλύτερο από το να μένω μόνη.

Αγαπητή

Αγαπητή φίλη,καλησπέρα κι από μένα!Από τα μηνύματά σου βλέπω έναν απόλυτα συνειδητοποιημένο άνθρωπο και όπως σου είπε και η Μάνια αυτό είναι το πρώτο και πιο δύσκολο βήμα!Για να κάνουμε καινούριους φίλους και γενικότερα κάθε κοινωνική προσέγγιση,χρειάζεται να γίνει μια αναγνωριστική ας πούμε προσπάθεια για το κατα πόσο μπορεί να ταιριάζουμε με κάποιον και έπειτα να δώσουμε 'χώρο' στον άλλον να μας πλησιάσει.Όπως αναφέρεις κι εσύ,αυτό είναι σαφώς ευκολότερο σε πιο μικρές παρέες αρχικά και σταδιακά σε μεγαλύτερες.Το πιο βασικό είναι να έχεις τη διάθεση και την ικανότητα να ακούσεις και σιγά σιγά να μοιραστείς κι εσύ πράγματα!Προσπάθησε να ξεκινάς κάθε φορά από κάτι μικρό και όχι απαραίτητα εντυπωσιακό ή σημαντικό.Μόνο έτσι μπορείς να διαπιστώσεις αν και ο άλλος είναι διατεθειμένος να σε ακούσει.Τι πιστεύεις,το κάνεις αυτό σε ένα βαθμό?Είναι πολύ θετικό το ότι σε κύκλους 2,3 ατόμων αισθάνεσαι άνεση και εκφράζεσαι πιο ελεύθερα και αυτό συμβαίνει γιατί όπως λες,σε αυτό το επίπεδο μπορείς να συζητήσεις πιο ουσιαστικά και να υπάρξει επικοινωνία.Στις μεγάλες παρέες θα μπορούσες να το προσπαθήσεις αρχικά με άτομα που αισθάνεσαι λίγο πιο κοντά, πράγμα που ήδη ενδεχομένως κάνεις,έτσι δεν είναι?Φυσικά δεν είναι ανάγκη ούτε να μιλάς με όλους ούτε απαραίτητα να επικοινωνείς με όλους αλλά μόνο όταν βλέπεις ότι το θέλεις και σου βγαίνει ευκολότερα!Ίσως θα μπορούσες να το δεις σαν ένα παιχνίδι και λιγότερο σαν 'δοκιμασία',τι λες?Σκέψου ότι όλοι είστε στην ίδια φάση όπου προσπαθείτε να προσαρμοστείτε σε νέα δεδομένα και να γνωρίσετε καινούρια άτομα.Το μόνο σίγουρο είναι αυτό που πολύ σωστά συνειδητοποιείς,ότι δεν μπορούμε να ταιριάξουμε με όλους και ενδεχομένως τα άτομα που θα επικοινωνήσουμε καλύτερα να είναι και πολύ διαφορετικά από μας.Αυτό μπορεί να είναι και αρκετά ενδιαφέρον γιατί γνωρίζουμε εντελώς καινούριες πτυχές του εαυτού μας!Όσον αφορά τη μακρόχρονη φιλία που λες ότι τελείωσε,θα ήταν χρήσιμο αν προσπαθούσες να το δεις όσο γίνεται θετικά.Ενδεχομένως να μην υπήρχαν τα στοιχεία που κάνουν μια φιλία πραγματικά ουσιαστική και αυτό είναι πολύ λογικό στις σχέσεις που αναπτύσσονται στα πλαίσια του σχολείου,λόγω της ηλικίας και του περιορισμένου ενδεχομένως κύκλου.Όσο μεγαλώνουμε μαθαίνουμε τι μας ταιριάζει περισσότερο και τι ζητάμε από τις σχέσεις μας!Ειδικά στον χώρο του πανεπιστημιου συνειδητοποιούμε,ενδεχομένως λίγο απότομα,τις απεριόριστες δυνατότητες που υπάρχουν!Τι σκέφτεσαι γι'αυτό?Πάντως είναι πολύ καλό που κάνεις αυτές τις σκέψεις γιατί αυτό σημαίνει ότι προχωράς!Όλοι πολλές φορές μπορούμε να παρασυρθούμε από αυτές και από μία αρνητική σκέψη να δημιουργήσουμε μια 'χιονοστοιβάδα' αλλά πρέπει να θυμόμαστε ότι όλα είναι στο μυαλό μας και από εμάς εξαρτάται αν θα γίνουν πράξη τελικά!Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι τόσο πολύπλοκες όσο και απλές και πάντα θα περιέχουν μια δόση ρίσκου που σίγουρα αξίζει την προσπάθεια!
Περιμένουμε τις σκέψεις σου για να συνεχίσουμε!

Τσαλίκη Χριστίνα
Διαχειρίστρια forum συζητήσεων

Χαίρομαι που

Χαίρομαι που μου λέτε ότι βλέπετε ως συνειδητοποιημένο άνθρωπο, γιατί συνήθως αυτό που μου λένε για τα προβλήματα μου με την κοινωνικότητα είναι ότι «μόνο τα παιδάκια ντρέπονται»? Και όπως φαντάζεστε νιώθω κάπως άσχημα. Πιστεύω και εγώ πως αφού κάνω αυτές τις σκέψεις και συνειδητοποιώ όλο και περισσότερα πράγματα για τον εαυτό μου προχωράω.
Το σκέφτομαι και μάλλον δεν κάνω αυτό που λέτε, να ξεκινάω από κάτι μικρό όταν θέλω να με ακούσει κάποιος. Κυρίως γιατί προσπαθώ να ανοιχτώ σε άτομα που μου έχουν και αυτοί ανοιχτεί και τους έχω ακούσει και συμβουλέψει, και το θεωρώ κάτι σαν καθήκον τους να κάνουν και αυτοί το ίδιο για μένα, ακόμα και αν δεν καταλαβαίνουν. Αυτό είναι και το νόημα της φιλίας για μένα. Έχω υπερβολικές απαιτήσεις. Θα το προσπαθήσω να ξεκινάω από απλά πράγματα, ίσως θα φαίνονται έτσι πιο κοινά και οικεία αυτά που λέω στους άλλους και θα έχουν περισσότερη διάθεση να με ακούσουν.
Προσπαθώ να το δω σαν παιχνίδι όπως φαίνεται να κάνουν και οι περισσότεροι σε μία παρέα αλλά έχω τεράστιο άγχος όταν είμαι ανάμεσα σε κόσμο που δεν ξέρω και δεν έχω βρει κάποιον τρόπο να μπορώ να ηρεμώ εκείνη τη στιγμή ώστε να μη μου φαίνεται σαν δοκιμασία?
Όσο για τις σχέσεις που αναπτύσσονται στα πλαίσια του σχολείου για μένα ο κύκλος ήταν ακόμα πιο περιορισμένος, γιατί ζούσα σε μικρό μέρος και η κοινωνία ήταν πολύ κλειστή. Ένιωθα διαφορετική από αυτό το πρότυπο που ζητούσε αυτή η μικρή κοινωνία και από αντίδραση γινόμουν όλο και πιο διαφορετική και περίεργη με αποτέλεσμα να περιορίζω ακόμα περισσότερο τον κύκλο των κοινωνικών μου επαφών. Καταλήγοντας στο άκρο, να μείνω μόνη μου τελείως. Ο χώρος του πανεπιστημίου μου άλλαξε όλα τα δεδομένα, προσφέρει όντως απεριόριστες δυνατότητες αλλά ήταν και αρκετά απότομο για μένα, έπαθα λίγο σοκ και μου προκάλεσε πολύ άγχος. Σιγά σιγά ηρεμώ και αρχίζω να καταλαβαίνω πώς να αξιοποιώ αυτές τις απεριόριστες δυνατότητες κατά τρόπο που με εκφράζει. Δε μου φαίνεται καθόλου εύκολο όμως και θεωρώ πως θα έπρεπε να είναι πιο απλό και εύκολο. Πρόσφατα άρχισα να χρησιμοποιώ ένα βιβλίο αυτοβοήθειας μήπως καταφέρω να ελέγξω το άγχος, πιστεύω ότι είναι η βασική αιτία που δυσκολεύομαι στις σχέσεις μου με τους άλλους?

Καλησπέρα σου

Καλησπέρα σου και από μένα!!
Κατ? αρχήν διαβάζοντας τα μηνύματά σου αισθάνθηκα παρόμοια και πολύ γνώριμα θα έλεγα, συναισθήματα με αυτά του πρώτου μου έτους! Νομίζω λίγο πολύ όλοι μας, βιώσαμε μια αλλαγή στον κύκλο των κοινωνικών μας επαφών κατά τη μετάβαση από το σχολείο στο Πανεπιστήμιο! Από τους 30 συμμαθητές, ξαφνικά βρισκόμαστε με 130 συμφοιτητές! Αν λάβουμε υπόψη και την αλλαγή του εκπαιδευτικού μας περιβάλλοντος, το γεγονός ότι μπορεί να προερχόμαστε από άλλη πόλη και επιπλέον στην δική σου περίπτωση από μικρό μέρος με περιορισμένο κύκλο γνωριμιών, τότε κανείς δεν θα μπορούσε να αμφιβάλει για την δυσκολία που μας περιγράφεις!

Αγαπητή φίλη, να ξέρεις πως δεν είσαι η μόνη! Πολλοί από τους συμφοιτητές σου αντιμετωπίζουν την ίδια ή παρόμοια με τη δική σου δυσκολία!

Το κατά πόσο είναι κάποιος κοινωνικός ή όχι, είναι κατ? αρχήν κάτι υποκειμενικό. Σε μία παρέα κάποιοι θα μιλούν πολύ, κάποιοι λιγότερο, κάποιοι ελάχιστα πόσο μάλλον σε μια παρέα που είναι όλοι άγνωστοι και προσπαθούν να γνωριστούν μεταξύ τους. Νομίζω θα ήταν χρήσιμο εδώ να σου αναφέρω και τη δική μου εμπειρία από το πρώτο έτος όπως την έζησα εγώ αλλά και όπως μου την περιέγραφαν και οι πρωτοετείς φίλοι μου-πρώην συμμαθητές μου που φοιτούσαν σε άλλα τμήματα. Παρατήρησα λοιπόν πως αρχικά αισθάνονται όλοι μια παρέα. Η ανάγκη για αλληλοϋποστήριξη που οι περισσότεροι νιώθουν με σκοπό την προσπάθειά τους να προσαρμοστούν στο νέο περιβάλλον του Πανεπιστημίου, τους οδηγεί στο να κάνουν παρέες, να βγαίνουν μετά το μάθημα όλοι μαζί κτλ. Εκτός από το να προσαρμοστούν, οι παρέες αυτές σκοπό έχουν και να βοηθήσουν τα μέλη τους να γνωριστούν καλύτερα. Έτσι σιγά σιγά κάποιοι από την παρέα μιλούν περισσότερο, αισθάνονται να ταιριάζουν κι έτσι είτε παραμένουν στην παρέα είτε φεύγουν δημιουργώντας τη δική τους συντροφιά. Από την συντροφιά αυτή ίσως κάποιοι αισθάνονται πιο κοντά και γίνονται τελικά φίλοι. Καθώς περνά ο χρόνος, οι φιλίες αυτές δοκιμάζονται. Άλλες κρατούν περισσότερο, ίσως και για πάντα και άλλες διαλύονται. Κατάλαβα λοιπόν, πως τελικά όλοι βρίσκουμε ανθρώπους να μας ταιριάζουν και με κάποιους από αυτούς θα επιλέξουμε να κάνουμε παρέα. Αυτή είναι μια προσωπική μου άποψη βάσει των δικών μου εμπειριών και σίγουρα μπορεί να μην μας αντιπροσωπεύει όλους (άλλωστε και αυτή δεν είναι η μαγεία της μοναδικότητας;) Είναι όμως σίγουρα ένα παράδειγμα που ίσως βοηθήσει στο να δεις την κατάσταση από άλλη οπτική γωνία. Το να βρίσκεσαι σε μια μεγάλη παρέα με ανθρώπους που σιγά σιγά προσπαθείς να γνωρίσεις, κάνει πολλούς από εμάς να αισθανόμαστε στην αρχή λίγο άβολα. Με τον καιρό θα βρούμε αυτούς που θα μας ταιριάζουν περισσότερο και θα νιώθουμε πιο οικεία.

Στο μήνυμά σου, μας ανέφερες ότι είσαι καλός ακροατής, διαθέτεις αίσθημα προσφοράς, σου αρέσει να φτιάχνεις τη διάθεση των άλλων αλλά και να τους βοηθάς με τα προβλήματά τους αλλά το σημαντικότερο ότι εμπνέεις εμπιστοσύνη! Νομίζω πως αυτές είναι βασικές προϋποθέσεις για την σύναψη φιλικών σχέσεων! Τι λες κι εσύ;;

Νομίζω πως ήδη έχεις κάνει μεγάλο βήμα. Αυτό που χρειάζεται είναι υπομονή και σταθερά βήματα. Μπορείς για παράδειγμα να ξεκινήσεις κάνοντας παρέα με ένα ή δύο άτομα και στη συνέχεια θα νιώθεις πιο άνετα σε μια παρέα τριών ή πέντε ατόμων. Με τον καιρό θα εκπλαγείς όταν θα βρίσκεσαι σε παρέα των οχτώ και ίσως των δέκα ατόμων και δε θα νιώθεις τόσο άγχος και αγωνία. Το γεγονός ότι μελετάς βιβλίο αυτοβοήθειας είναι κάτι που σίγουρα θα βοηθήσει πολύ! Επίσης, προσπάθησε να σκεφτείς τρόπους που θα σε βοηθήσουν να χαλαρώνεις όταν τύχει να βρίσκεσαι σε μεγάλη παρέα. Για παράδειγμα δοκίμασε να αναπνέεις ρυθμικά. Ο τρόπος που ρυθμίζουμε την αναπνοή μας, βοηθά σημαντικά στον έλεγχο του άγχους! Τέλος, μην αφήνεις τις δυσκολίες να σε επισκιάζουν! Σκοπός μας είναι να τις αντιληφθούμε, να τις αντιμετωπίσουμε και να τις νικήσουμε στον βαθμό που μπορούμε. Έτσι θα νιώσουμε δυνατοί, θα τονώσουμε την αυτοπεποίθησή μας και θα προχωρήσουμε μπροστά! Μην ξεχνάς πως βρίσκεσαι σε μια μεταβατική φάση. Με τον καιρό και την στήριξη των σημαντικών για σένα ανθρώπων είναι σίγουρο ότι θα τα καταφέρεις!

Αικατερίνη-Αλεξάνδρα Σοφιανοπούλου
Διαχειρίστρια Forum συζητήσεων

Καλησπέρα και

Καλησπέρα και από εμένα connected!
Διαβάζοντας τα παραπάνω μηνύματα έχω πρώτα απ? όλα να σημειώσω πως όταν βρίσκεσαι σε μια παρέα, σίγουρα δεν χρειάζεται να πεις κάτι για να γελάσουν οι υπόλοιποι, ούτε κάτι έξυπνο απαραίτητα. Καμιά φορά το χαμόγελό μας είναι αρκετό.. Άλλωστε, το να είναι κανείς διασκεδαστικός δεν είναι το μόνο ζητούμενο στις ανθρώπινες σχέσεις.
Ο λιγομίλητος μπορεί να έχει λίγα, μπορεί να έχει πολλά να μοιραστεί και για τους δικούς του λόγους να τα κρατάει για τον ίδιο. Δεν είναι βαρετός όποιος δεν μιλάει, ούτε άχρηστος όποιος δεν είναι όσο επικοινωνιακός θα ήθελε να είναι.
Καταλαβαίνεις τί σε οδηγεί στο να ξεσπάς, τί είναι αυτό που σου «φταίει».. και δεν είναι καθόλου λίγο αυτό!
Ας πάρουμε όμως τα δεδομένα που έχεις από την καθημερινή σου εμπειρία:
Όπως έχεις διαπιστώσει και η ίδια, όταν μένεις απόμακρη και αμίλητη, οι άλλοι δεν δείχνουν να ενδιαφέρονται για σένα. Επομένως, η παθητική στάση φέρνει το αντίθετο από το επιθυμητό αποτέλεσμα, δίνοντας μάλιστα μια εικόνα που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητά. Από την άλλη κι όταν πάλι πιέζεις πολύ τον εαυτό σου να μιλήσεις, αισθάνεσαι ότι κάτι δεν πάει καλά.
Όσο σαμποτάρεις τον εαυτό σου, την ίδια στιγμή που τον πιέζεις να μιλήσει μπροστά σε άλλους, τόσο το αποτέλεσμα θα παραμένει αρνητικό και θα επιβεβαιώνεται και ο χαρακτηρισμός σου ως «άχρηστη».
Απαρίθμησες πολλά από τα θετικά στοιχεία του χαρακτήρα σου και φαντάσου πόσα ακόμη δεν έχεις ανακαλύψει ή έχεις φροντίσει να τα κρύψεις.. Είναι πολύ σημαντικό να αλλάξεις σταδιακά τον αρνητικό εσωτερικό σου διάλογο. Δεν ωφελεί να προσπαθείς να αλλάξεις συμπεριφορά, όταν βάζεις εμπόδια στην προσπάθειά σου από την αρχή.
Έχω την αίσθηση πως είσαι ένας άνθρωπος με πολλές απαιτήσεις από τον εαυτό σου.. μην είσαι όμως και συνέχεια «στην πρίζα». Βεβαίως δεν εννοώ να εφησυχαστείς, αλλά να χαίρεσαι και να ενθαρρύνεις- επιβραβεύεις τον εαυτό σου για ο,τι καταφέρνεις!!!
Αν χαλαρώσεις και δεις ότι η εικόνα μας είναι σημαντική αλλά δεν είναι και το παν, δείχνοντας στους άλλους την ανάγκη σου να ακούσουν και τα δικά σου προβλήματα, τότε η διάθεσή τους απέναντί σου είναι πιο πιθανό να αλλάξει και να σε προσεγγίσουν.
Έχεις την ικανότητα της καλής ακροάτριας, εμπνέεις εμπιστοσύνη στους άλλους και αυτό είναι το πρώτο απαραίτητο βήμα για να βελτιώσεις την κοινωνικότητά σου. Αυτό το έχεις κατακτήσει.. επόμενο βήμα; Μέσα από έναν μικρό κύκλο ανθρώπων αρχικά θα παρατηρήσεις τον εαυτό σου μέσα από σκέψεις που κάνεις, από συμπεριφορές και από συναισθήματα που σου προκαλούνται. Με τον τρόπο αυτό, σταδιακά θα ξεκινήσεις και τις αλλαγές που επιθυμείς. Αφού τις εδραιώσεις και αισθανθείς πιο σίγουρη για τον εαυτό σου, μπορείς να προχωρήσεις και σε ένα μεγαλύτερο κύκλο ανθρώπων.
Κάπου ανέφερες το εξής: «Δε μου φαίνεται καθόλου εύκολο όμως και θεωρώ πως θα έπρεπε να είναι πιο απλό και εύκολο». Δεν υπάρχει «πρέπει» στο πόσο εύκολο ή δύσκολο θα είναι.. Ποιος το ορίζει αυτό;
Είναι πολύ σημαντικό να προχωράς σταθερά, αλλά με επιμονή!
Οι διαπροσωπικές σχέσεις δεν είναι διαγωνισμός κοινωνικότητας ούτε ικανότητας - επάρκειας!
Πρέπει να περνάς και να αισθάνεσαι εσύ καλά!
Ευτυχώς λοιπόν «δεν ντρέπονται μόνο τα παιδάκια», αλλά και εμείς οι ενήλικες..
Να, μια καλή αφορμή που μας δίνει τη δυνατότητα να ανησυχούμε, να αναζητάμε τη βελτίωσή μας και να μοιραζόμαστε τις σκέψεις μας..

Δώρα Κύρκου
Διαχειρίστρια forum συζητήσεων

Ευχαριστώ πάρα

Ευχαριστώ πάρα πάρα πολύ για τη βοήθειά σας! Τα περισσότερα που μου είπατε όντως ισχύουν, ίσως και όλα απλά εγώ δεν το εχω συνειδητοποιήσει ακόμα.. Μου φαίνεται πιο εύκολο τώρα που έχω περιορίσει το άγχος μου γενικά.

Φίλη connected

Φίλη connected καλησπέρα σου!

Αν και πέρασε καιρός, νομίζω οτι θα ήταν σημαντικό να σου αναφέρω κάποιες σκέψεις.
Το πρώτο σου μήνυμα διαφέρει αρκετά απο το τελευταίο σου. Φαίνεται λοιπόν πως πήρες και αξιοποίησες την βοήθεια και τις σκέψεις μας και για μας δεν υπάρχει μεγαλύτερη ικανοποίηση απο αυτή. Στο τελευταίο μήνυμά σου αναφέρεις πως πως έχεις καταφέρει να περιορίσεις το άγχος σου. Νομίζω οτι ήδη σε σύντομο διάστημα κατάφερες να φτάσεις στο δεύτερο βήμα και αισθάνομαι πως προσπαθείς αρκετά και έχεις τη θέληση να τα καταφέρεις και να το αντιμετωπίσεις. Σου αξίζει λοιπόν απο όλους μας μια επιβράβευση για την προσπάθειά σου αυτή!

Για ό,τι άλλο χρειαστείς εμείς είμαστε εδώ και στο βαθμό που μπορούμε, να προσφέρουμε αυτό που αγαπάμε: τη βοήθειά μας!

Αικατερίνη-Αλεξάνδρα Σοφιανοπούλου
Διαχειρίστρια forum συζητήσεων