ξαφνικος χωρισμος και επιπτωσεις στη ζωη μου

καλησπερα και συγχαρητηρια για την προσπαθεια που κανετε,
πριν λιγο καιρο (2-3 βδομαδες) χωρισα με την (πρωην) κοπελα μου. αρχικα να πω οτι εγω δεν ηθελα να γινει κατι τετοιο. ειχαμε σχεση αρκετα χρονια (περιπου 4, ειμαστε και οι δυο 27) και ενιωθα και ακομα νιωθω οτι την αγαπαω. ως λογος χωρισμου δεν υπηρξε κατι συγκεκριμενο, αλλα οτι καποιες καταστασεις μαζευτηκαν και τελικα την επνιγαν, οτι ειχε ψιλο-βαρεθει κλπ με τη σημειωση οτι δεν εφταιγα εγω για κατι που εκανα. για μενα δεν ηταν η πρωτη μεγαλη σχεση (ειχα και αλλες 2 της ταξης των 1-2 χρονων) και δεν μπορω να καταλαβω πως φτασαμε σε αυτο το σημειο. δηλαδη πως γινεται τελικα να βαρεθεις τον αλλο, οταν επι τοσα χρονια τον εχεις "παραμυθιασει" με τοσα απιστευτα πραγματα. δεν θελω να αναφερω ακριβως τι μου ελεγε, αλλα ηταν προφανες απο αυτα που ελεγε οτι ειχε "κατασταλαξει" στο τι ηθελε απο τη ζωη της, και αυτο ημουν εγω. ειχαμε προβληματα, αλλα νομιζω σε λογικα πλαισια οπως και οι περισσοτεροι. ισχυριζεται οτι δεν υπαρχει καποιος αλλος, αλλα πλεον δεν ξερω τι να πιστεψω. οσον αφορα εμενα, ειμαι πολυ απογοητευμενος, δεν εχω ορεξη να κανω τιποτα. οκ βγαινω συνεχεια απο δω και απο κει μπας και ξεχαστω αλλα τελικα ολο αυτη σκεφτομαι. να προσθεσω οτι μετα το χωρισμο η συμπεριφορα της απεναντι μου δειχνει αδιαφορια. δεν περιμενω να με παιρνει τηλεφωνο να δει τι κανω, αλλα δεν ειναι τοσο τραγικο οταν νιωθω την αναγκη να της μιλησω να μου επιτρεπει να το κανω. σχετικα με το ζητημα μου θα ηθελα να ρωτησω τα εξης, τα οποια με βασανιζουν σε βαθμο απελπισιας. θεωρω τον εαυτο μου λογικο, και δεν μπορω να καταλαβω:

-πως γινεται να εισαι με εναν ανθρωπο τοσα χρονια, να ειναι εκτος απο συντροφος σου και ο καλυτερος σου φιλος, και ξαφνικα να μπορεις να κοβεις την επικοινωνια μαζι του, σαν να μην υπαρχει
-πως γινεται, αφου υποτιθεται οτι αγαπας τον αλλο, να μην ενδιαφερεσαι την κατασταση σου, τη στιγμη που ξερεις οτι εσυ τον εχεις πληγωσει παρα πολυ, και χωρις να φταιει εκεινος για το χωρισμο οπως εσυ εχεις παραδεχτει

επισης αν υπαρχει καμια συμβουλη σχετικα με τα παρακατω θα ηταν καλοδεχουμενη:
-πως γινεται να μην τη σκεφτομαι
-πως γινεται να μην τρελενομαι στην ιδεα οτι θα τη δω με καποιον αλλο
-πως γινεται να τα ξεχασω εστω για λιγο ολα αυτα, και να ασχοληθω με τη δουλεια μου, οπου και πνιγομαι, αλλα αυτη τη στιγμη δεν μπορω να ασχοληθω καθολου

στα παραπανω να προσθεσω οτι δεν ειχε θιξει ποτε καποιο σχετικο θεμα συζητησης στο οποιο να εθετε τους προβληματισμους της για τη σχεση μας. αλλα εντελως ξαφνικα, μια μερα ολα τελειωσαν.

ευχαριστω για το χρονο σας

στα παραπανω να

στα παραπανω να προσθεσω οτι προτεινα να κανουμε μια προσπαθεια να τα ξαναβρουμε και να επιχειρησουμε μαζι να λυσουμε τα οποια προβληματα εχουμε. κατι που μου φαινεται λογικο για μια τοσο μεγαλη σχεση. αν στο τελος δεν τα καταφερναμε, τουλαχιστον θα ξεραμε οτι ειχαμε προσπαθησει. φανταζομαι οτι δε χρειαζεται να αναφερω οτι και παλι βρηκα τοιχο...

file mu perno kai ego

file mu perno kai ego akribos ma ekribos ta idia me sena. katalabeno pos niothis gt perno akribos ta idia. kai emena 1,5 xrono sxesi kai irthe na mu pi theli na xorisume xoris na exume kapio sobaro logo.
emena kopike i orexi mu, exo kai exams tora. asta. su protino na les apo mesa su oti ine gia kalo autos o xorismos. theli poli xrono. ego exi 1 mina pu xorisa kai akoma ime xalia maura kathe deuterolepto ton skeftome:(

το θεμα ειναι

το θεμα ειναι οτι δεν μπορω να πιστεψω οτι ειναι για καλο. νομιζεις οτι ξερεις εναν ανθρωπο μεχρι να συμβει αυτο και να αλλαξεις τελειως γνωμη. αν ολο αυτο το διαστημα, μου ειχε δωσει καποιο στοιχειο, θα προσπαθουσα να διορθωσω τα πραγματα. αν τελικα δεν τα καταφερνα, θα δεχομουν την "ηττα" μου...αλλα ετσι δεν ειναι πολυ αδικο?να μην προσπαθησουμε καν? δηλαδη τι μπορει να μεσολαβησει και καποιος να ξεγραψει ετσι τοσα χρονια? τοσο ευκολο ειναι δηλαδη να σταματησεις να αγαπας τον αλλο? (εκτος απο το να υπαρχει τριτο προσωπο που προς το παρον δε φαινεται να συγκεντρωνει πολλες πιθανοτητες)

kai go to idio niotho, etsi

kai go to idio niotho, etsi xafnika irthe kai mu ipe na xorisume, xoris na xero apo prin na allaxo kati pu den to arese. den mu elege ti ton enoxlousan kai mu ipe oti xespase; ego ime poli pligomeni , exi 1 mina pu xorisa kai akoma prospatho, ine sinesthimata dne mporis na allaxun grigora.
su apantise kapia psixologos apo do; ti su ipe;
kai go to idio den vrisko kati kalo alla ti na kamume. merikes fores i antropi ferunte toso sklira pu den skeftonte oti me auton ton anthropo isun toso kero mazi tou.
su ipe tous logous esena tulaxisto; emena olo asafies m ipe. telika tipota den ine dedomeno se auti ti zoi. iparxi pithanotita na t xanavrite;;

μπα δεν νομιζω

μπα δεν νομιζω οτι υπαρχει καμια πιθανοτητα να τα ξαναβρουμε. αλλωστε αν και οποτε της ερθει (αν της ερθει που δεν το νομιζω βεβαια) να τα ξαναβρουμε ισως θα ειναι πολυ αργα, γιατι ναι μεν δε νομιζω οτι θα την εχω ξεχασει/ξεπερασει, αλλα δε θελω με τιποτα να ξαναπερασω την κατασταση που περναω τωρα, οποτε το πιο λογικο ειναι να μη θελω εγω. οσο για τους λογους ολο ασαφειες μου ειπε και μενα, οτι καποιες καταστασεις συσσωρευτηκαν, οτι δεν αντεχε αλλο, οτι δεν ενιωθε οπως στην αρχη, δεν ηθελε να με βλεπει με την ιδια συχνοτητα που ηθελε στην αρχη κλπ κλπ. ολα αυτα βεβαια, χωρις να μου πει οτι φταιω εγω γιατι εκανα αυτο και εκεινο συγκεκριμενα ή οτι φταιω γενικοτερα. οταν της ελεγα να κανουμε μια προσπαθεια μηπως τα καταφερουμε, και οτι εγω θα προσπαθουσα να την κανω να νιωσει οπως παλια, και οτι εκεινη απλα θα εκανε υπομονη για λιγο καιρο, μου ελεγε παλι "βλακειες" του στυλ οτι αν κατι σπασει δεν ξανακολλαει κλπ. δεν ξερω, ειμαι πολυ απογοητευμενος μαζι της, τη θεωρω πολυ αξιολογο ατομο γενικα και εχουμε και κοινη επαγγελματικη κατευθυνση (ασχολουμαστε δηλαδη με παρεμφερη αντικειμενα) οποτε παντα συζητουσαμε και θεματα εκτος απο τα προσωπικα μας, και παντα ο ενας ηθελε και μετρουσε και τη γνωμη του αλλου. ετσι παντα πιστευα οτι αν τελικα χωριζαμε θα μπορουσαμε να μεινουμε "σχετικα φιλοι" και οτι αν ποτε χρειαζοταν ο ενας τον αλλο, ο αλλος θα ηταν διπλα του διοτι ναι μεν δεν θα ειχαμε σχεση, αλλα παντα θα αγαπουσε ο ενας τον αλλο. αλλα τελικα τεινω να αλλαξω γνωμη και σε αυτο. με κανει να νιωθω οτι δεν αξιζει να τη σκεφτομαι και οτι εκανα λαθος που πιστευα τοσα πραγματα για εκεινη. δε ξερω κιολας σιγουρα, καθως λιγος καιρος εχει περασει, αλλα εχει καταφερει να με κανει να χανω την καλη εικονα που ειχα. ισως το κανει και επιτηδες για να την ξεπερασω πιο γρηγορα, αλλα αν η διαστροφη εχει φτασει σε αυτο το επιπεδο δεν ξερω τι να πω

Barney καλησπέρα

Barney καλησπέρα σου και από μένα!

Κατ? αρχήν, να σου επισημάνω πως τα συναισθήματα που μας περιγράφεις μετά τον χωρισμό είναι φυσικά, λογικά αλλά και απολύτως δικαιολογημένα. Πόσο μάλλον στην δική σου περίπτωση, όπου η σχέση σου διήρκησε για 4 χρόνια, ο χωρισμός ήταν ξαφνικός αλλά και δεν προήλθε από σένα.. Πολλές φορές κατά τη πορεία μιας σχέσης, τα πράγματα αλλάζουν αφού και εμείς ως άνθρωποι αλλάζουμε (ιδιαίτερα όταν μιλούμε για τις ηλικίες αυτές). Καθώς ωριμάζουμε, επαναξιολογούμε και ίσως να αναθεωρήσουμε πράγματα και καταστάσεις, αλλά και δεν είναι απίθανο τα συναισθήματά μας στην πορεία να διαφοροποιηθούν. Όπως μας αναφέρεις στο μήνυμά σου, εκείνη σου δήλωσε πως δεν ένιωθε όπως στην αρχή. Καθώς λοιπόν εσύ έβλεπες πιο σοβαρά τη σχέση αυτή, ίσως εκείνη να μην μπόρεσε στην κοινή σας πορεία να πάρει το ίδιο με το δικό σου μονοπάτι και να δει τη σχέση σας μέσα από τη δική σου ματιά..

Σε μια προσπάθεια να δοθεί κάποια απάντηση κατά σειρά στα ερωτήματα που σε απασχολούν, θα μπορούσαν να ειπωθούν τα εξής:

Σχετικά με το πώς γίνεται να είσαι με έναν άνθρωπο τόσα χρόνια και ξαφνικά να διακόψεις κάθε επικοινωνία μαζί του, έχεις σκεφτεί πως ίσως τελικά να είναι και καλύτερα; Θέλω να πω, πως η επικοινωνία το μόνο που πετυχαίνει σε αυτή τη φάση, είναι να δυσκολεύει ακόμη περισσότερο τη διαδικασία του χωρισμού. Από τη στιγμή που εκείνη έχει λάβει οριστική απόφαση, η προσπάθεια από μέρους σου να τα ξαναβρείτε ίσως σε βασανίσει ακόμη περισσότερο πόσο μάλλον αν οι προσπάθειες που έχεις κάνει μέχρι στιγμής, έχουν αποτύχει.. Αντίθετα, σκέψου πως είναι ευκαιρία και για τους δυο σας, να επεξεργαστείτε εκ νέου τις σκέψεις και τα συναισθήματά σας. Ενώ στο μέλλον αν ο χωρισμός σας έχει οριστικοποιηθεί, μπορείτε να επιλέξετε αν και τι είδους επικοινωνία θα διατηρήσετε.

Σχετικά με το δεύτερό σου ερώτημα που αφορά το πως γίνεται αφού αγαπάς τον άλλον, να μην ενδιαφέρεσαι για την κατάστασή του, θα ήθελα να αναρωτηθείς το εξής: Πόσο λογικό αλλά και λειτουργικό θα σου φαινόταν το να ζητήσει κάποιος υποστήριξη και ενδιαφέρον από το πρόσωπο εκείνο που τον πλήγωσε;

Για να είμαι ειλικρινής, δεν ξέρω αν υπάρχουν τρόποι οι οποίοι θα σε βοηθήσουν στο να μην την σκέφτεσαι. Μπορείς όμως για παράδειγμα να ασχοληθείς με πράγματα ή δραστηριότητες οι οποίες έστω και για λίγο σου προκαλούν ευχαρίστηση και σε κάνουν να αισθάνεσαι καλύτερα όπως ένα χόμπυ ή μια αγαπημένη ασχολία. Ακόμη, πώς θα σου φαινόταν αν ξεκινούσες κάτι καινούριο; Μπορείς επίσης να ανατρέξεις στο παρελθόν στο πώς κατάφερες και ξεπέρασες τους δύο προηγούμενους χωρισμούς σου. Ίσως αυτό σου δώσει κουράγιο αλλά και ιδέες στο πως θα αντιμετωπίσεις την τωρινή κατάσταση. Επίσης πολύ βοηθητική θα ήταν και η συζήτηση με ανθρώπους από το περιβάλλον σου οι οποίοι πέρασαν ή βρίσκονται σε παρόμοια με τη δική σου κατάσταση και βίωσαν χωρισμό. Θα ήταν πολύ σημαντικό σε αυτή τη φάση να δημιουργήσεις ένα υποστηρικτικό δίκτυο το οποίο θα σε βοηθήσει να διανύσεις πιο εύκολα τη φάση αυτή.

Επίσης, το να σκεφτόμαστε ότι το πρόσωπο που αγαπάμε είναι με κάποιον άλλον, σίγουρα δεν είναι ευχάριστο αλλά ίσα ίσα είναι απόλυτα λογικό να μας δημιουργήσει δυσφορία και δυσάρεστα συναισθήματα. Από τη στιγμή όμως που κάτι τέτοιο δεν είναι σίγουρο, δεν είναι απαραίτητο να το σκεφτόμαστε ιδιαίτερα στη φάση που προσπαθούμε να ξεπεράσουμε έναν χωρισμό.

Τέλος, στο δεύτερό σου μήνυμα αναφέρεις πως έκανες προσπάθεια να τα ξαναβρείτε και να λύσετε τυχόν προβλήματα. Ξέρεις, καμιά φορά στην αγωνιώδη προσπάθειά μας να αποτρέψουμε τον χωρισμό οδηγούμαστε στο να υιοθετούμε άγνωστες προς εμάς συμπεριφορές, να πιεζόμαστε και να κάνουμε πράγματα που στην ουσία δεν επιθυμούμε.. Ίσως τελικά οι σκέψεις αυτές να είναι σκέψεις μάταιες αφού το μόνο που τελικά πετυχαίνουμε δεν είναι σώσουμε τη σχέση μας και να οδηγήσουμε τα πράγματα προς το καλύτερο, αλλά να καταφέρουμε απλά να μην επέλθει προσωρινά ο χωρισμός..

Ο χωρισμός είναι μία πραγματικότητα, μια φάση την οποία εύκολα ή δύσκολα θα καταφέρουμε να ξεπεράσουμε για να προχωρήσουμε παρακάτω. Είναι σημαντικό λοιπόν, σε πρώτο επίπεδο να συνειδητοποιήσουμε και αποδεχτούμε τα συναισθήματά μας, σε δεύτερο επίπεδο να προσαρμοστούμε, και στη συνέχεια να σηκωθούμε και να συνεχίσουμε την πορεία εκείνη που θέλουμε να χαράξουμε στη ζωή.

Αικατερίνη-Αλεξάνδρα Σοφιανοπούλου
Διαχειρίστρια forum συζητήσεων

Ελπίζω να σε βοηθήσει αυτό...

Φίλε μου καθώς έψαχνα στο δίκτυο για ιστορίες χωρισμού κτλ, έπεσα πάνω στο forum και συγκεκριμένα στην ιστορία σου.Δεν ήμουν μέλος,αλλά μόλις διάβασα τα λόγια σου, ένιωσα ξανά τον πόνο που νιώθεις και αποφάσισα να κάνω εγγραφή και να σου γράψω και εγώ οριμένα πράγματα...
Κατ'αρχήν είμαι 23 χρονών.Είμασταν μαζί με την κοπέλα μου για 2,5 χρόνια.Ίδια ηλικία και οι δυο.Τα φτιάξαμε με όταν ήμασταν 19 ετών,αλλά δεν ήταν εύκολο...Την κυνήγησα όσο δεν φαντάζεσαι...Και ζούσα μια αρρωστημένη κατάσταση ψυχρού και ζεστού...Για να μη στα πολυλογώ,έπειτα από ενα χρόνο,αποφάσισε να κάνουμε σχέση και να είμαστε μαζί...Στο πρώτο τρίμηνο της σχέσης μας άρχισε να λέει:"Τι τυχερή που είμαι που είμαστε μαζί,Σ'αγαπώ,Σ'ευχαριστώ που με κηνύγησες τόσο και μου έδωσες την ευκαιρία να σε γνωρίσω,Δεν θέλω να σε χάσω ποτέ,Είσαι ο έρωτας της ζωής μου και μπλα μπλα μπλα...".Επι 2,5 χρόνια μου έδειχνε οτι με θαύμαζε όπως την θαύμαζα και εγώ.Της έδινα ό,τι περνούσε από το χέρι μου και άντεχε η καρδιά μου.Εκδρομούλες,εκπληξούλες,αστειάκια κ.α. για να είναι ευτυχισμένη.Όταν στεναχωριόταν για κάτι,έκανα τα πάντα για να την βοηθήσω να λύσει το πρόβλημά της και εν συνεχεία να νιώσει καλύτερα.Σαν φοιτητής,δεν είχα κάποιο εισόδημα και επειδή ήθελα να της κάνω καλά δώρα(και ως γνωστών τα καλά κοστίζουν),έπιανα δουλειά σαν γκαρσόνι σε καφετέριες για να έχω κάποια χρήματα.Όταν με έπαιρνε τηλέφωνο για να μου πει οτι δεν είναι καλά,έβγαινα στο δρόμο και έτρεχα να τη βρω να την κρατήσω στην αγκαλιά μου...Έτρεχα 3 χλμ από το σπίτι μου γιατί με συγκοινωνίες θα αργούσα να φτάσω...Μια φορά έφυγα φαγωμένος από το σπίτι και στα μισά της διαδρομής,έκανα εμμετό και συνέχισα να τη βρω...Δεν θέλω να δώσω περισσότερα στοιχεία όμως.Απλά σου δίνω μια γεύση της κατάστασης...
Έπειτα λοιπόν από 2,5 τέλεια χρόνια,άρχισε να μου λέει πως δεν είναι καλά,έβαζε τα κλάμματα στα καλά καθούμενα και γενικά είχε μια συμπεριφορά,πολύ χάλια ψυχολογικά.Την ρωτούσα τι είχε,της έλεγα πως οτι και να συμβαίνει θα το λύσουμε μαζί,αλλά δεν μου έλεγε τι γινόταν.Σε μια βδομάδα λοιπόν,ήρθε και μου είπε οτι βαρέθηκε,δεν νιώθει όπως παλιά,οτι κάτι μέσα της έσπασε(σου θυμίζει κάτι αυτό?) και δεν ξανα κολλάει κτλ...Το αστείο είναι πως ούτε εγώ της είχα κάνει κάτι για να αλλάξει έτσι συμπεριφορά."Απλά βαρέθηκε"................Χάθηκε ο έρωτας κτλ...
Ένιωσα σαν να τρώω τόσο γερό χτύπημα που το μόνο που ήθελα ήταν να κλαίω...Προσπάθησα να την κάνω να αλλάξει γνώμη αλλά μάταια...Πέθανα φίλε μου...Έχασα την όρεξη μου για τα πάντα(σχολή,αθλητισμό,φαγητό,διασκέδαση,για τη ζωή γενικότερα...).Εκείνη όταν την έπαιρνα τηλέφωνο έλεγε οτι ήταν καλά...Και εγώ έλιωνα...Σήμερα,μετά από ενα χρόνο περίπου,δεν μπορώ να σου πω οτι πετάω και οτι είμαι στο 100%...Σου λέω όμως οτι χαμογελάω και πάλι,οτι δεν πονάω τόσο όσο στην αρχή και είμαι αρκετά καλύτερα!Ξέρεις πως όμως?Πήγαινα κλωτσιδόν στις προπονήσεις μου,πίεζα τον εαυτό μου να κοινωνικοποιηθεί στο maximum(από εκεί που είχα χάσει όλους μου τους φίλους,τώρα δεν ξέρω ποιόν να πρωτοδιαλέξω για να βγω!),πιεζόμουν να παρακολουθώ τα μαθήματα μου και για να μη στα πολυλογώ,ΠΙΕΖΟΜΟΥΝ για να ανέβω.Άρπαζα κάθε ευκαιρία για να βγαίνω έξω και να μην κάθομαι σπίτι.Έβγαινα και περπατούσα με τις ώρες.Γενικά δεν έμενα μέσα στο σπίτι γιατί ένιωθα να εγκλωβίζομαι.Την πάλεψα την κατάσταση και ακόμα την παλεύω με νύχια και με δόντια...
Της είχα πει πως την αγαπώ και θα κάνω οτι περνάει από το χέρι μου για να είναι ευτυχισμένη.Με τα ίδια χέρια προσπαθώ να κάνω τον εαυτό μου να ισσοροπήσει,γιατί έμαθα να με αγαπώ...Θα νιώσεις καλύτερα,αλλά θέλει προσπάθεια και από εσένα.Είναι όπως με τη γυμναστική.Στην αρχή είναι δύσκολα τα πράγματα και σε πονάει όλο σου το σώμα.Με την προσπάθεια όμως,δυναμώνεις και αρχίζεις και πετάς!Ξεκίνα λοιπόν σιγά σιγά να "γυμνάζεσαι"!
Θα είμαι εδώ για ό,τι χρειαστείς να συζητήσεις!
Σε χαιρετώ!
Henri Poincare

κ.

κ. Αικατερίνη-Αλεξάνδρα Σοφιανοπούλου,
σας ευχαριστω πολυ για την απαντηση. καταλαβαινω οτι εχετε δικιο σε αυτα που λετε απλα μου ειναι δυσκολο να τα συνειδητοποιησω οταν ειναι τοσο προσφατο το γεγονος και με εχει στενοχωρησει τοσο πολυ. σε καθε περιπτωση, οσο και αν ακομα δεν ειμαι καλα, αν και εχω φτιαξει ενα αρκετα μεγαλο δικτυο υποστηριξης (ειναι πολυ θετικο να βλεπεις οτι υπαρχουν ατομα που νοιαζονται πραγματικα για σενα), εχω αποφασισει να προχωρησω μπροστα και να μην τη σκεφτομαι (οσο αυτο ειναι δυνατον). αλλωστε δεν υπαρχει κανενα νοημα. απλα ειχα στηριχθει πανω της σχεδον σε ολα τα θεματα (οπως και εκεινη νομιζω) και η μεταβαση σε μια νεα κατασταση μου ειναι δυσκολη. ωστοσο "αφου μπηκαμε στο χορο, θα χορεψουμε." και παλι συγχαρητηρια για την προσπαθεια που κανετε εδω. ενιωσα καλυτερα απο την πρωτη στιγμη που μπηκα στο site σας, διοτι απο τη μια μπορεσα να γραψω το προβλημα μου και να νιωθω οτι μπορω να επικοινωνησω με καποιον, και απο την αλλη διαβασα παρομοια προβληματα αλλων ανθρωπων ή ακομα και το πως τα ξεπερασαν και ετσι πηρα θαρρος για να προσπαθησω και εγω, καθως μεχρι εκεινη τη στιγμη ενιωθα πολυ μονος.

φιλε Henri Poincare,
Σε ευχαριστω πολυ για το μηνυμα σου και για τη διαθεση σου να με βοηθησεις τωρα αλλα και στο μελλον. μου εδωσε πολυ κουραγιο και δυναμη να ξερω οτι υπαρχουν και αλλοι που εχουν περασει αυτα που περναω εγω τωρα και οτι τα καταφεραν και βγηκαν δυνατοι απο αυτη την κατασταση. επισης σε ευχαριστω για τις "συμβουλες" τις οποιες εχω ηδη αρχισει να εφαρμοζω. οντως πρεπει να αρχισω να "αγαπω" περισσοτερο τον εαυτο μου, γιατι μονο εμενα βλαπτω με το να μην ειμαι καλα. ευχομαι στο μελλον να βρουμε και οι δυο καποια που να ανταποκρινεται σε αυτα που εμεις ειμαστε διατεθιμενοι να προσφερουμε. να σαι καλα

Φίλε μου μη με

Φίλε μου μη με ευχαριστείς για τίποτα!Το μόνο που θέλω είναι να σε κάνω να νοιώσεις κάπως καλύτερα...Το ξέρω οτι είναι πολύ δύσκολο,αλλά θέλει προσπάθεια,κυρίως από 'σενα.Είναι δικός σου αγώνας.αλλά δεν πρέπει να το βάλεις κάτω.Σε ευχαριστώ για την ευχή σου και θα σου πω το εξής:εύχομαι όταν τελειώσεις με αυτή την κατάσταση και νιώσεις καλύτερα,να γίνεις πιο σκληρός,από την άποψη οτι δεν θα πρέπει να καταρακώνεσαι τόσο.Να είσαι δηλαδή προετοιμασμένος για όλα,όσο μπορείς βέβαια.Να σκέφτεσαι οτι έχεις την υγεία σου και έχεις ανθρώπους που σε αγαπάνε και σε νοιάζονται.Και να θυμάσαι καλά το εξής:Η ζωή είναι ωραία,αρκεί να προσπαθήσεις!
Και ό,τι χρειαστείς,εδώ είμαι.
Φιλικά,
Henri Poincare

Διαβάζοντας τα

Διαβάζοντας τα μηνύματά σας, δεν μπόρεσα να κρύψω την ανάγκη μου, να σας εκφράσω και τα δικά μου συναισθήματα.. Barney, χάρηκα πραγματικά που οι κατευθύνσεις αυτές σου φάνηκαν χρήσιμες και βοηθητικές. Ξέρεις, δεν υπάρχει μεγαλύτερη ικανοποίηση από το να βοηθάς ανθρώπους που σε έχουν ανάγκη ακόμη και όταν πρόκειται για κάτι μικρό όπως να προτείνεις ή δώσεις κάποιες συμβουλές και να προσφέρεις στον άλλον έστω και κάποια προσωρινή ανακούφιση.Το μήνυμα του Poincare αισθάνομαι πως μπήκε πολύ εύστοχα στη συζήτησή μας και καταθέτοντας την προσωπική του εμπειρία και το πραγματικό ενδιαφέρον του βοήθησε, αισθάνομαι ,καταλυτικά. Άλλωστε αυτός είναι και ο σκοπός του φόρουμ και γι αυτό είμαστε όλοι εδώ..

Αικατερίνη-Αλεξάνδρα Σοφιανοπούλου
Διαχειρίστρια forum συζητήσεων