Εκρηξεις θυμου

Καλησπερα,

Θα ηθελα μια συμβουλη. Ο φιλος μου εχει οικογενειακα προβληματα -ο πατερας του ειναι αρρωστος και λιγο αναπηροσ, η μητερα του αρρωστη επισησ, εχει μια μικρη αδερφη π παει ακομα δημοτικο- πραγμα που του δημιουργει νευρα. Οι γονεις του τον εχουν σαν δουλο τις περισσοτερες φορες η το παιδι για τα θεληματα. Αυτο του δημιουργει εκνευρισμο, με απατελεσμα φυσικα να ξεσπα σε εμενα. Μεχρι εδω ολα οκ, το θεμα ειναι πως για ο,τι συμβαινει σε εκεινον και τυσ δικυς του το πληρωνω εγω. Εχω υπομονη, ειμαι ανθρωπος ανεκτικος αλλα εχω και καποια ορια. Το θεμα ειναι οτι με βριζει ασχημα για πραγματα που δεν φταιω εγω και λεει πως εγω τον προκαλω να με βρισει. Μιλαμε για βαριεσ κυβεντες. Εγω δεν εχω μεγαλωσει ετσι οποτε δεν δινω σημασια, κατανταει ομως ασχημο. Ξερω πως δεν τα εννοει αυτα που λεει απλα δεν βρισκω λογο στο να τα πει λεσ και φταιω εγω για ολα. Ελεος πια. Τον αγαπω πολυ και για αυτο κανω υπομονη, επειδη εχουμε πολυ στενη και σοβαρη σχεση, το να με βριζει ομως το σιχαινομαι για πραγματα που δεν φταιω. Ειναι σαν να παθαινει στιγμιαιες κρισεις θυμου κ οταν βρισει και ξεσπασει ολα οκ. Απλα εγω δεν ειμαι υποχρεωμενη να τα ακου ολα αυτα που μου σερνει -αδικα- και στο τελος βεβαια αρχιζουν οι ανασφαλειες και οι συγγνωμες και δεν σου αξιζω κλπ. τοτε ερχεται στα λογικα του. Εγω τι μπορω να κανω για να τα σταματησω αυτα?

Γειά σου klairy

Γειά σου klairy και καλωσήρθες στην παρέα μας! Αυτό που μας περιγράφεις λίγο πολύ το αντιμετωπίζουμε όλοι στην καθημερινότητά μας ίσως σε διαφορετικό βαθμό, απο διαφορετικά πρόσωπα κτλ. Πολύ συχνά οι άνθρωποι που είναι πολύ κοντά μας εξωτερικεύουν σε εμάς συναισθήματα επιθετικότητας και θυμού που δε μπορούν να εκφράσουν σε αυτούς που πραγματικά τα προκαλούν.
Οπως φαίνεται απο όσα μας λες, ο φίλος σου πιέζεται πολύ απο την κατάσταση που επικρατεί στο σπίτι του, ίσως όμως να μη μπορεί να εκφράσει όσα νιώθει στον πατέρα ή τη μητέρα του δεδομένης της κατάστασης της υγείας τους. 'Ολη αυτή η επιθετικότητα υπάρχει μέσα του και τελικά ο φίλος σου την εξωτερικεύει σε εσένα και έτσι εκτονώνεται.
Σίγουρα όπως λες κι εσύ δεν είσαι υποχρεωμένη να ακούς όσα σου λέει μιας και ο ο τρόπος που επιλέγει ο φίλος σου για να εκτονωθεί τελικά πιέζει εσένα. Είναι πολύ σημαντικό που αναγνωρίζεις οτι περνάει μία δύσκολη φάση και είσαι ανεκτική. Ποια είναι τα όριά σου όμως; Όλοι μπορούμε να καταλάβουμε πόσο δύσκολο είναι να γίνεσαι εσύ ο αποδέκτης των αρνητικών συναισθημάτων κάποιου, ακόμα κι αν μπορείς να δικαιολογήσεις τη συμπεριφορά του αυτή.
Κατά τη γνώμη μου είναι σημαντικό το οτι ο φίλος σου μετά την κρίση θυμού μπορεί να σκεφτεί λογικά. Μήπως τότε είναι η κατάλληλη στιγμή να κάνετε μια συζήτηση για όσα προκαλεί σε εσένα με τη στάση του; Του έχεις μιλήσει για όσα νιώθεις; Θα περιμένουμε την απάντησή σου για να συνεχίσουμε το διάλογο!

Άννα Αλβανού
Διαχειρίστρια forum συζητήσεων

Καλησπέρα και

Καλησπέρα και πάλι.
Εκεί που νόμιζα πως τα πηγαίναμε καλύτερα άρχισαν οι εκρήξεις πάλι. Ηρεμεί για΄λίγο και μετά κατι γινεται- η κατι προκαλει εκεινος- και νευριαζει και με βριζει παρα πολυ ασχημα. Αφου με απειλει οτι χωρισαμε μετα ηρεμει και ολα καλα. Εχω υπομονη, αντεχω αλλα καμια φορα στενοχωριεμαι. Δεν ειναι λογικο ο,τι και να του κανω να με βριζει και πιστεψτε με με βριζει παρα πολυ ασχημα εμενα και την οικογενεια μου. Φυσικα του εχω πει οτι δεν νιωθω ωραια οταν το κανει. Το γνωριζει εξαλλου.
Τις προαλλες με κατηγορουσε πως βγαινω και με αλλους. Φυσικα κατι τετοιο δεν ισχυει γιατι το αγαπω τοσο πολυ και γενικα δεν κανω τετοια. Εκεινος ισχυριζεται πως μιλησε με εναν και εκεινοσ του ειπε πως ειχαμε κλεισει ραντεβου. Καλα ειναι σοβαρος? Φυσικα δεν μου λεει ονομα και δεν θελει να το συζητησει! Πιστευω πως τιποτα απο αυτα δε συνεβη και πως απλα το εκανε για να μου τραβηξει το ενδιαφερον. Μολις με εκανε χαλια και του ειπα ποσα πολλα σημαινει για εμενα ηρεμησε. Θεωρω πως το εκανε μονο και μονο για να τα ακουσει ολα αυτα. Ειμαι τρελη?
Δεν ειναι παραλογος ανθρωπος- ισα ισα πολλες φορες ειναι απιστευτα ισοροπημενος. Απλα μερικες φορες πραγματικα θολωνει. Δεν σκεφτεται λογικα. Κι φερεται ασχημα. Μετα ηρεμει και ειναι μια χαρα. Για τις βρισιες ουτε λογος. Απλα τα λεει και αν μετα τον ρωτησω αν εννουσε κατι που ειπε μου λεει φυσικα και οχι. Το ειπε λεει για να με τσαντισει.
Δεν ξερω εσας πως σας ακουγονται αυτα?

Κατανοω πως περναει κρισεις, πως εχει οπως ολοι θεματα. Τον αγαπω πολυ και ξερω πως αυτο σιγουρα δεν θα αλλαξει -η τρελη συμπεριφορα του. Κατα τα αλλα ειναι αψογος, καθε μερα μαζι, εχουμε κανονισει και ταξιδι να παμε, εχω γνωρισει την οικογενεια του.
Ολα ειναι μια χαρα εκτος απο τισ στιγμες που θολωνει. Μπορει να ειναι καποια διαταραχη? Τι να κανω? Δεν μπορω να ειμαι στην τσιτα για να μην τον εκνευριζω καθε φορα!

Σας ευχαριστω

Αγαπητή

Αγαπητή klairy
Ασφαλώς και δεν είσαι υποχρεωμένη να υφίστασαι τις προσβολές και το άγχος που σου προκαλούν οι απότομες εκρήξεις του φίλου σου. Μας λες ότι παρ'όλο που γνωρίζει πόσο άσχημα σε κάνει να νιώθεις η συμπεριφορά του, δεν προσπαθεί να την ελέγξει και η ιστορία επαναλαμβάνεται. Μήπως δεν έχει δώσει την απαραίτητη σημασία στο κατά πόσο σε επηρεάζει αρνητικά η στάση του; Ίσως το γεγονός ότι μετά από κάθε ξέσπασμα τα πράγματα συνεχίζονται κανονικά, σα να μη συνέβη ποτέ τίποτα, του έχει δημιουργήσει την πεποίθηση πως κι εσύ δεν παίρνεις το όλο θέμα πολύ σοβαρά.

Για να είναι μία σχέση λειτουργική και να προσφέρει χαρά στα μέλη της, είναι απαραίτητο να υπάρχει αμοιβαίος σεβασμός, εμπιστοσύνη και ειλικρίνεια. Αρχικά, θα μπορούσες να κάνεις μία συζήτηση με τον εαυτό σου, ώστε να ξεκαθαρίσεις μέσα σου ποιες είναι οι συναισθηματικές σου ανάγκες και τι προσδοκείς από μία σχέση, τι πραγματικά είσαι διατεθειμένη να δεχτείς, σε σημείο που δε θα βλάπτεται η ψυχική σου υγεία και τι είσαι εσύ από τη μεριά σου σε θέση να προσφέρεις στο σύντροφό σου; Αφού το κάνεις όλο αυτό, σκεφτόμενη ψύχραιμα, εξέτασε την υπάρχουσα σχέση σου και δες σε ποια σημεία ταυτίζεται με τις ανάγκες σου και σε ποια υστερεί. Επόμενο βήμα, πολύ σημαντικό, είναι να τα εξωτερικεύσεις όλα αυτά και στο σύντροφό σου. Θέσε τα όριά σου! Μη βασίζεσαι στην καλή πρόθεση των άλλων για να σεβαστούν τις επιθυμίες σου. Πρέπει να τις διεκδικήσεις.

Ο φίλος σου χρειάζεται να συνειδητοποιήσει πως όσο κι αν τον αγαπάς και θες να τον στηρίξεις στις όποιες δυσκολίες αντιμετωπίζει, πρέπει να πάψει να σου συμπεριφέρεται σα να είσαι "σάκος του μποξ".
Θα μπορούσες να του προτείνεις, ίσως, κάθε φορά που δε νιώθει καλά και μπορεί να γίνει ευέξαπτος, να στο λέει από την αρχή, ώστε να το ξέρεις και να αποφεύγεις συμπεριφορές (π.χ. πειράγματα...) που τον νευριάζουν, αλλά κι εκείνος να το σκέφτεται μία δεύτερη φορά προτού μιλήσει και πει πράγματα που αργότερα θα μετανοιώσει. Η φράση που ανέφερες ότι, όταν τον ρώτησες αν εννοεί όλα αυτά που σου λέει πάνω στο θυμό του, απάντησε πως το κάνει για να σε τσαντίσει, με προβλημάτισε.
Γιατί έχει την ανάγκη να σε τσιγκλάει με το να σου μιλάει άσχημα; Τι σημαίνει αυτό για εκείνον και τι σημαίνει για σένα;

Μη βασίζεσαι στο ότι θα τον αλλάξεις. Καλύτερα δώσε προτεραιότητα στον εαυτό σου και στις ανάγκες σου και πάρε τις ανάλογες αποφάσεις. Περιμένουμε τις σκέψεις σου!

Αθηνά Αλεξοπούλου
Διαχειρίστρια forum συζητήσεων

To εχουμε

To εχουμε συζητησει και το καταλαβαινει και εκεινος. Ισως δεν το μετεφερα σωστα. Κανει προσπαθειες, και εχει μειωθει η συχνοτητα των εκρηξεων κατα πολυ! Προσπαθω και εγω οπως ειπατε να μην κανω πραγματα που τον νευριαζουν και εχουμε δει αποτελεσμα ευτυχως.

Το θεμα μου ειναι πως δεν μπορω, δεν εχω τη δυναμη, θεληση, οπως θελετε πειτε το, να απενεργοποιησω το κινητο μου καθε φορα που μου μιλαει ασχημα απο εκει. Τερματιζω την κληση αλλα αυτο δεν εχει αποτελεσμα γιατι νιωθω ασχημα και μετα παιρνω πισω. Το θεμα ειναι να βρω το κουραγιο να το κλεισω για εικοσι λεπτα να ηρεμησει και εκεινος και να του περασει. Δεν το κανω γιατι αν ημουν εγω στη θεση του δεν θα ηθελα να μου το κανει. Στεκει η λογικη μου??

Θελω αυτη η σχεση να λειτουργησει και εκεινος το θελει γιατι περα απο αυτες τις στιγμες εχουμε και τις υπεροχες στιγμες. Απλα παρεμβαλονται ΚΑΙ οι ασχημες που και που.

Καλησπέρα

Καλησπέρα klairy!
Από αυτά που μας λες φαίνεται ότι με το φίλο σου έχετε βρει κάποιες μέσες λύσεις και οι προσπάθειες που γίνονται για να διορθωθεί η κατάσταση είναι αμοιβαίες. Σε προβληματίζει όμως η στάση που πρέπει να κρατήσεις όταν εκείνος νευριάζει και μιλάει άσχημα μέσω τηλεφώνου. Αν και η πρώτη σου αντίδραση είναι ο τερματισμός της κλήσης, μετά το μετανιώνεις.
Είναι απόλυτα λογικό το ότι δε θέλεις να φέρεσαι έτσι απότομα σε κάποιον, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για ένα άτομο που αγαπάς. Από την άλλη, βάζεις και πάλι τον εαυτό σου σε μειονεκτική θέση και καταπιέζεσαι στο να δεχτείς κάτι που εσύ, απ'ό,τι φαίνεται, δε θα έκανες σε αντίστοιχη περίπτωση. Θα μπορούσες ίσως να του εξηγήσεις ήρεμα αλλά αποφασιστικά, πως δε θέλεις να κάνεις τη συγκεκριμένη κουβέντα μέσω τηλεφώνου και το καλύτερο θα ήταν να συζητήσετε από κοντά ό,τι συμβαίνει κάποια στιγμή αργότερα πιο ήρεμοι. Έπειτα αφού τον έχεις προετοιμάσει και ξεκαθαρίσει τη θέση σου, δε θα υπάρχει λόγος να νιώθεις τύψεις αν κλείσεις το τηλέφωνο. Ποια είναι η γνώμη σου γι'αυτό;

Αθηνά Αλεξοπούλου
Διαχειρίστρια forum συζητήσεων

Δεν ξερω αν θα

Δεν ξερω αν θα μπορουσα να το κανω, θα προσπαθησω παντως.

Καναμε μια σοβαρη συζητηση εχτες και μου ξεκαθαρισε πως τις περισσοτερες αν οχι ολες τις φορες, τα νευρα του δεν πηγαζουν απο τη δικη μου συμπεριφορα αλλα απο τη συμπεριφορα του πατερα του. Εξηγουμαι, ειναι αρρωστος ο ανθρωπος, εχει περασει εγκεφαλικο και μενει ολη μερα στο σπιτι με αποτελεσμα ο φιλος μου να του μαγειρευει, να του κανει ολες τις αγκαριες και ο,τι εχει ορεξη ο πατερας του, με λιγα λογια εχει γινει ο δουλος του. Του λεει να μην πηγαινει σχολη πχ για να παει στην τραπεζα για μια δουλεια που εχει ο ιδιος που ωστοσο αν και οδηγει δεν βγαινει απο το σπιτι του! Ο ανθρωπος ειναι αρρωστος πραγματικα. Αυτο εχει σαν αποτελεσμα να εξαντλει την υπομονη του φιλου μου, γιατι αν δεν του κανει τα χατιρια αρχιζει και φωναζει και βριζει, και ετσι οταν ειμαστε μαζι με το παραμικτο ξεσπα. Μου ειπε πως δεν φταιω εγω για τιποτα, απλα να εχω λιγο υπομονη. Προσπαθω πραγματικα αλλα καμια φορα με βγαζει απο τα ρουχα μου και εμενα..

Έχουμε βρει ο

Έχουμε βρει ο ενας το κουμπακι του αλλου και φτανουμε και οι 2 στα ορια μας. Το εχω ξαναπαθει και με προηγουμενη σχεση δεν θελω να συνεχιστει αυτο. Φωνες, κλαματα, βρισιες.. φτανουμε στα ορια και μετα ολα καλα. Χωρις καποιον ιδιαιτερο λογο. Επειδη ζηλευει που πριν 3 χρονια δανεισα στο γυμναστη μου ενα βιβλιο, επειδη ειχα ζωη πριν απο εκεινον. Ξερω συμπεριφορεσ ανωριμες ειναι. Μια ωριμη και φυσιολογικη σχεση θελω να εχω με αυτον τον ανθρωπο γιατι τον αγαπω, και με αγαπαει. Τι να κανω?

Δεν θελω να γινονται αυτα. ΒΟΗΘΕΙΑΑ

Καλησπέρα

Καλησπέρα klairy!
Συγγνώμη για τη μεγάλη καθυστέρηση να απαντήσουμε!
Στα τελευταία σου μηνύματα μας γράφεις ανάμεσα στ'άλλα, ότι ο σύντροφός σου παραδέχεται πως τα ξεσπάσματά του εναντίον σου προέρχονται από άλλες αιτίες, που δεν αφορούν άμεσα τη σχέση σας ή εσένα προσωπικά. Ζητά την υπομονή σου, όμως οι τσακωμοί συνεχίζονται κι όλο αυτό φαίνεται ότι σε πονάει. Σε εκείνη τη συζήτηση που κάνατε, πήρατε άλλες αποφάσεις; Για παράδειγμα, ο σύντροφός σου είναι διατεθειμένος να κάνει κάτι από την πλευρά του για να μειωθούν οι εντάσεις; Σκεφτήκατε πιθανούς τρόπους ώστε να ελέγχει ο καθένας σας τις αντιδράσεις του και να μην καταλήγετε σε έντονους καυγάδες;

Μας είχες αναφέρει ότι πέρα από αυτές τις άσχημες στιγμές υπάρχουν και άλλες πολύ όμορφες. Τι είναι αυτό που σας χαλαρώνει και περνάτε ωραία μαζί και τι είναι συνήθως αυτό που το χαλάει; Έχετε βρει, μας λες, ο ένας το "κουμπί" του άλλου και το χρησιμοποιείτε προκαλώντας ακόμη μεγαλύτερες εντάσεις σε σημείο που φτάνετε στα όριά σας. Μήπως αυτή η συμπεριφορά, που είναι κοινή και στους δύο, σαμποτάρει τη θέλησή σας να τα "βρείτε" μεταξύ σας; Όσες συζητήσεις κι αν κάνουμε προσπαθώντας να λύσουμε τις διαφορές μας με κάποιον και όσο και να το θέλουμε, πραγματικές αλλαγές δεν μπορούν να γίνουν αν δεν εφαρμόσουμε τα λεγόμενά μας στην πράξη. Αν δεν πιστέψουμε πραγματικά ότι πρέπει να αλλάξουμε, αν δεν πειστούμε γι'άυτό, τότε πολύ εύκολα ξεχνάμε ό,τι είπαμε.

Το γεγονός ότι έχεις ξαναπεράσει παρόμοιες εμπειρίες σε προηγούμενη σχέση σου, θα μπορούσε να σε βοηθήσει να αξιολογήσεις το τι συμβαίνει. Οι συγκρούσεις τότε ήταν στον ίδιο βαθμό; Πού οφείλονταν κυρίως και πώς το αντιμετώπισες;
Θα περιμένουμε την απάντησή σου!

Αθηνά Αλεξοπούλου
Διαχειρίστρια forum συζητήσεων

Σημερα ηρθε και

Σημερα ηρθε και μου ειπε πως θελει να χωρισουμε. Καθε φορα που τσακωνομαστε αυτα λεει, τα εχω συνηθησει. Με απειλει και μετα ολα καλα. Πιστευω πως αυτη τη φορα ηταν πιο σοβαρο απο τις αλλες. Παλι μιλησαμε, τα βρηκαμε και τα ιδια. Δεν ξερω τι να κανω..

Να χωρισω δεν θελω, νιωθω ανυμπορη. Ειπαμε πως θελουμε να γινουμε φυσιολογικοι.. Οχι ετσι. δεν υπαρχει λογος για φωνες αναμεσα σε ατομα που αγαπιονται.

Πειτε μου τι να κανω, ειμαι απελπισμενη

Με την προηγουυμεν σχεση μου, χωρισαμε. Εκεινος φωναζε, εγω παρακαλουσα, κλαματα, αγκαλιες και ολα καλα. Δεν θελω αλλα τετοια! Θελω μια νορμαλ σχεση..

Λοιπον, βρηκαμε

Λοιπον, βρηκαμε το προβλημα μας και αυτο ειναι ο πατερας του. Του φερεται ασχημα, τον κανει δουλο του, νευριαζει ο αλλος κανω κ εγω κατι μικρο ε και μπαμ. Με βριζει και με χαλαει, βγαζει ολα τα κομπλεξ του πανω μου εκεινη τη στιγμη... Ζηταει συγγνωμη, δεν τα εννοει το ξερω αλλα εγω τα σκεφτομαι....