Οι Καταπιεστικοι-"φιλελεύθεροι" γονεις και αδειασμα συναισθηματων

Γεια σας.Ειμαι μια κοπελα 20 χρονων και τωρα τελειωνω το 2ο ετος των σπουδων μου.

Απο τα 8 περιπου χρονια μου, δεχτηκα πολυ καταπιεση απο τους γονεις μου ο καθενας με τον τροπο του.Ο πατερας μου καθε φορα που μαλωνα με την αδερφη μου με χτυπουσε χωρις καν να φταιω.Μια φορα απο τα νευρα του βαρεσε μπυνια την πορτα του δωματιου μου και της ανοιξε ολοκληρη τρυπα.Αλλη μια φορα ειχε κατσει και με χτυπουσε μπροστα στους φιλουσ μου οταν ημουν περιπου 12 χρονων χωρις κανεναν σοβαρο λογο.

Η μητερα μου απο την αλλη με υποστηριζε παντα,αλλα επειδη δεν ειχε φιλους καθοταν και ελεγε ολα τα προβληματα της σε μενα και με φορτωνε πολυ με σκεψεις και αρνητισμο.

Τωρα που εφυγα να σπουδασω αρχισα να θελω τις επιθυμιες μου να τις κανω πραξεις.Ημουν 75 κιλα μολις τελειωσα το σχολειο και εδω και 1,5 χρονο εχω φτασει στα 52.Αυτο το σωμα παντα ηθελα,γιατι ποτε δεν το αγαπουσα το παλιο μου.Το θεμα ομως ειναι οτι καθε φορα,ακομα και οταν ημουν στα 62 κιλα οι γονεις μου οταν με εβλεπαν (οταν δλδ πηγαινα το πασχα ειτε στον εναν ειτε στον αλλο-εχουν χωρησει) μου λεγαν οτι θα αρρωστησω αν συνεχισω ετσι και μεχρι και καποια πρωινα που δεν πεινουσα και ετρωγα ενα γιαουρτι το καναν ολοκληρο θεμα,πιο πολυ ο πατερας μου.Και οι δυο τους ειναι παχεις και θεωρουν οτι αν καποιος δεν ζει για να τρωει η αν δεν του αρεσουν τα γλυκα κατι δεν παει καλα μ'αυτον ή το κανει απο καταπιεση ενω θελει να φαει καταβαθος.

Ολο αυτο το σκηνικο ομως με διχασε πραγματικα.Εφτασα μια μερα να αισθανθω οτι πραγματικα αρχιζω και τρελαινομαι.Δεν ηξερα τι μου γινεται και τι πραγματικα θελω.Απο μπροστα μου μου λεγαν οτι μπραβο που αδυνατισα αλλα απο την αλλη η διαισθηση μου μου ελεγε πως πιστευουν οτι ειμαι αρρωστη.Η μητερα μου καθε φορα που με αγκαλιαζει το καταλαβαινω που πιανει τα κοκκαλα μου και μετα με κοιταζει σαν να εχω "στεγνωσει" οπως λεει.Ετσι αρχισα να πιστευω και εγω οτι τελικα μαλλον δεν ηθελα να ειμαι ετσι και τελικα πρεπει καποια στιγμη να ξαναπαχυνω.Τον τελευταιο μηνα αρχισα να καταστρεφω παλι το σωμα μου με το να τρωω γιατι η καταπιεση τους με εκανε να νομιζω οτι τελικα δεν ηθελα να αδυνατισω,αλλα μια αλλη φωνη μου ελεγε οτι παντα να ειμαι αδυνατη ηθελα και δεν με αφηναν.Πηρα 3 κιλα σε εναν μηνα και τωρα νευριαζω με τον εαυτο μου που τους επετρεψα να μου το κανουν αυτο.

Με επιαναν κρισεισ πανικου τουε τελευταιους μηνες,ηταν λες και νομιζα οτι καποιος θα με σκοτωσει εκεινη τη στιγμη.Δεν ζουσα,δεν ειχα τιποτα ενδιαφερον και ουτε να περασω κανενα μαθημα μπορουσα.Για να μην μιλησω απο παρεες και κοινωνικη ζωη.Ηταν σχεδον ανυπαρκτα.

Εχτες πηρα την αποφαση οτι δεν μπορω να περιμενω αυτοι να καταλαβουν το τι μου εχουν κανει,πρεπει απο εδω και πλεον να παλεψω μονη μου.Η πρωτη φορα που ενιωσα ανακουφηση ηταν οταν με πηραν τηλεφωνο και τους ειπα ψεματα.Ειπα στην μητερα μου οτι αποφασισα να φτασω 60 κιλα,ενω ο πραγματικος σκοπος και επιθυμια μου ειναι να χασω αυτα τα κιλα που πηρα και με ενοχλουν.Της ειπα ψεματα και ενιωσα απελευθερωση και δικαιωση.Οταν της το ειπα την εκανα να παραδεχτει οτι με θεωρουσε στεγνη και οτι 8α ηθελε να με δει πιο παχεια.Τωρα καθε φορα που με παιρνουν τηλ (γιατι με παιρνουν 2 φορες την ημερα κατα μεσο ορο και οταν δεν το σηκωνω εχω τουλαχιστον 10 αναπαντητες) το σηκωνω και τους λεω αυτο που θελουν να ακουσουν.Πρωτη φορα μετα απο τοσο καιρο νιωθω οτι αυτο το κενο εχει φυγει και τωρα αρχιζω να ξεκιναω τη ζωη και να βρω παρεες που μου αρεσουν.

Θα σου

Θα σου καθορισουν αυτοι ποσα κιλα θα εισαι ρε κοπελια? Τι εισαι 5 χρονων? Κ μαλιστα τετοιοι "γονεις"? Ελα σε παρακαλω....
Παιχτους ενα παιχνιδακι να παιρνεις κανα φραγκο, κανε τη ζωη σου κ κοιτα να γινεις ανεξαρτητη. (...) Ας τον ειχα εγω κ θα σου λεγα γτ να ξερεις οτι αυτοι οι τυποι βρισκουν κ κανουν. Κ καταλαβαινουν μονο τη γλωσσα του φοβου κ της βιας. (...)

Η μανα σου ισως δεν εχει κ αλλη επιλογη κ ισως ειναι σαν αυτες τις παλιες γυναικες που παντρευοντε (...) κ κανουν υπομονη που τους κανει τη ζωη ποδηλατο. Αν θες πληροφοριες για θεματα διατροφης κ ασκησης να σε παραπεμψω σε καποιες πηγες που τις θεωρω εξαιρετικες. Το σημαντικο ειναι το θεμα με τους γονεις. Πουλα τρελιτσα κ φυγε μπροστα!

Αφου χωρισε με (...) το φαδερ, εσυ τι επικοινωνια εχεις μαζι του? Καλα η μανα σου του μιλαει ακομα? Κ ασχολειται η μανα σου με τα κιλα σου τη στιγμη που εισαι κομπλε αντι να σκεφτει τα σοβαρα θεματα? Απορω που χωρισε γτ δυσκολα το κανουν. Eσυ γτ του μιλας ακομα (...)?

kerasi no more....!

(Μέρος του σχολίου διαγράφηκε από τη Διαχειρίστρια του Φόρουμ Μαρία Τσαντάνη λόγω παραβίασης των κανονισμών)

Αυτο που λες

Αυτο που λες κανε τη ζωη σου και προχωρα το ξερω και συμφωνω. Ασ μην τους αδικω ομως,ολα οσα περιεγραψα πιο πανω ειναι τα αρνητικα τους.Εχουν και θετικα οπως οτι προσπαθουν παρα πολυ να "διορθώσουν" το κακό τωρα που το καταλαβαν αν και τις περισσοτερες φορες με λαθος τροπο.Οι ιδιοι τους το εχουν το προβλημα και τις φοβιες και τις βγαζουν χωρις να θελουν (πραγματικα το πιστευω αυτο) σε μενα.Η αληθεια ειναι οτι τους αγαπαω και πιστευω με το να ξεκοψω εντελως δεν θα κανω κακο μονο σ'αυτους αλλα πιο πολυ σε μενα.Πιστευω σε μια σχεση οταν χωριζουν,ιδιως αν υπαρχουν παιδια στη μεση, πρεπει να ειναι πολυ καλες. Τωρα που χωρισαν ειναι πιο αγαπημενοι απο οσο τους θυμαμαι και αυτο με κανει να νιωθω πολυ καλα.Σημερα πηρα την μητερα μου τηλεφωνο και της ειπα οτι πρεπει και αυτη και ο μπαμπας μου να πανε σε ψυχολογο και την εβρισα κιολας,αλλα η αληθεια ειναι οτι τωρα την λυπαμαι.Απο τη στιγμη που καταλαβα οτι αυτοι το εχουν το προβλημα και οχι εγω σταματησα να εχω αυτες τις κρισεις πανικου οτι κατι θα συμβει και θα πεθανω και σταματησα να πιστευω πως πρεπει να καταλαβουν πρωτα αυτοι για να γινω μετα και εγω καλα.

Για τη μανα σου

Για τη μανα σου οκ. Για το φαδερ που σε ξυλοφορτωνε ομως δε δεχομαι τιποτα. Θες να τον αγαπας εσυ αγαπα τον. Ελεγα σημερα να μην απαντησω κ με συγχυσε το μηνυμα σου! Μεχρι που το περασα για μουφα! Τεσπα, (...) κ αν δεν εχεις οικονομικο προβλημα δωστον ακυρο μια για παντα. Απ τη μια λες τι περασες στα χερια του τωρα με λες τι καλος που ειναι. Κατσε να σε ελεγχει, τι να σου πω.

Κρισεις πανικου γτ εχεις? επειδη νομιζεις οτι εισαι υπερβαρη ή λιποβαρης? Εγω δεν ειμαι ειδικος, αν σου παει στραβα κατι με την αυτοεικονα σου να απευθυνθεις σε ειδικο. Απλα μου βγαζει μια αρρωστημενη κατασταση το μηνυμα σου κ εξαρτησης. Eσυ δεν εχεις κριση να καταλαβεις αν ειναι νορμαλ το βαρος σου? Ποσο χρονων εισαι? Το φαδερ σου περιμενεις να στο πει?
Πουλα τρελα να σωθεις!!!

kerasi no more....!

(Μέρος του σχολίου διαγράφηκε από τη Διαχειρίστρια του Φόρουμ Μαρία Τσαντάνη λόγω παραβίασης των κανονισμών)

Οχι το σωμα μου

Οχι το σωμα μου μου αρεσει ετσι οπως ειναι.Πιστευω ομως πως απο τη συμπεριφορα τους και απο τον τροπο που με αντιμετωπιζαν με εκαναν να πιστεψω οτι τωρα που αδυνατισα κατι δεν παει καλα και θα αρρωστησω αν δεν τρωω οπως παλια (ενω ειμαι σε κανονικο βαρος) η αν δεν ξαναπαχυνω.Ετσι απο την πιεση αυτη του φοβου τους νομιζω οτι αναγκαζομουν να παχυνω γιατι η πιεση ηταν πολυ μεγαλη.Σπουδαζω και αυτος με συντηρει και πληρωνει σπιτι δεη κλπ. οποτε και να ηθελα να μην του μιλαω δεν μπορω. Κακα τα ψεματα μεχρι να βγαλω την σχολη εξαρτωμαι απο αυτον οικονομικα. Η κατασταση στο σπιτι μας ηταν αρρωστημενη ΟΧΙ εγω.Δεν ειχαμε λεφτα για να μου παρουν ρουχα και οτι και οτι και να τους ζητουσα,ποτε δεν θα ειχαμε λεφτα για τιποτα.Ετσι απογοητευτικα τελικα και σταματησα να εχω θελω. Δεν θελω να δικιολογησω τη σταση μου αλλα πιστευω αν ηταν καποιος αλλος,ο οποιοσδηποτε σ'αυτη τη κατασταση αυτα τα ψυχολογικα θα ειχε.

Το αρρωστημενη

Το αρρωστημενη παει για την κατασταση στο σπιτι. Καταλαβαινω τι θα ειδες κ περασες. Εχουν παρει διαζυγιο με διατροφη? Εσυ μενεις με τη μανα σου ή εχεις νοικιασει στην πολη σπουδων?

kerasi no more....!

ειμαστε σε

ειμαστε σε τρεισ διαφορετικες πολεις.Ο πατερας μου οταν περασα στν σχολη εφυγε απο την πολη και γυρισε στο χωριο.Η μητερα μου οταν χωρησαν (οταν πηγαινα 2α Λυκειου) πηγε πισω στην πολη που μεγαλωσε (που ειναι μακρια απο εκει που μεναμε,καπου στην αλλη ακρη της ελλαδας θα ελεγα) και μολις περασα εγω νικιαζω εδω στην πολη που σπουδαζω.Ολες αυτες οι πολεις (δεν θελω να πω ποιες) ειναι ξεχωριστες και μακρια η μια παο την αλλη.

Γτ δε ζητησες

Γτ δε ζητησες εστια για λιγοτερα εξοδα? Αφου λες οτι δεν εχετε λεφτα γενικα. Τουλαχιστον δεν τον βλεπεις συνεχεια.
Αν εχουν χωρισει κ νομικα πρεπει να λαμβανεις διατροφη. Ουτως η αλλως κανε μια διπλωματια, παρε τα λεφτα κ μετα μην ασχολησαι. Αυτη ειναι η γνωμη μου. Κοιτα να πας καλα στη σχολη να τελειωνεις το συντομοτερο.
Πες του ναι ναι ναι θα το δουμε κ τετοια για το βαρος κ κανε τη ζωη σου. Πες διαβαζω αμα σε τηλεφωνανε συνεχεια.

kerasi no more....!

Καλημέρα

Καλημέρα PrayingMantis,

Κατ' αρχάς νομίζω πως αξίζεις ένα μπράβο που αποφάσισες να εκμεταλλευτείς το γεγονός ότι έφυγες για σπουδές με το να αρχίσεις να κάνεις πράξεις αυτά που θέλεις! Οι γονείς μας, όπως και να το κάνουμε, είτε μας αρέσει είτε δεν μας αρέσει, είναι συνήθως οι άνθρωποι των οποίων η γνώμη μας επηρεάζει περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη. Ακόμα και αν δεν τα πάμε καλά μαζί τους, ή και αν αποφασίζουμε να μην ακολουθήσουμε τις συμβουλές τους, είναι πολύ δύσκολο η γνώμη τους να μη μας επηρεάσει καθόλου. Άλλωστε μεγαλώνοντας και ζώντας τόσο καιρό μαζί τους, συνδέουμε συχνά αυτό που είμαστε με αυτό που θέλουν εκείνοι να είμαστε, κάποιες φορές σε τόσο μεγάλο βαθμό, που δύσκολα μπορούμε να διακρίνουμε τα όρια ανάμεσα σε αυτά τα δύο. Είναι κάτι που νομίζω πως όλοι καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε όταν αρχίζουμε να ανεξαρτητοποιούμαστε και να περνάμε σιγά σιγά από την εφηβεία στην ενηλικίωση. Γι' αυτό και είναι ένα πολύ σημαντικό, αλλά και δύσκολο βήμα το να αποφασίσεις, παρότι κάτι τέτοιο δεν συμφωνεί με τις απόψεις των γονιών σου, να αποκτήσεις ένα σωματικό βάρος με το οποίο να νιώθεις καλά για τον εαυτό σου.

Είναι πολύ σημαντικό επίσης το ότι αποφάσισες να σταματήσεις να θεωρείς προϋπόθεση για να είσαι καλά το να καταλάβουν οι γονείς σου τον αντίκτυπο που έχουν οι στάσεις και η συμπεριφορά τους σε σένα. Αλλά και το ότι θεωρείς ότι οι γονείς σου μπορεί να έχουν οι ίδιοι κάποια προβλήματα και κάποιες φοβίες, οι οποίες άθελά τους επηρεάζουν και εσένα, δείχνει ότι μπορείς να δεις την κατάσταση με έναν όσο το δυνατόν πιο αντικειμενικό τρόπο και να την προσεγγίσεις από τη δική τους οπτική γωνία. Πόσο μάλλον όταν, συνειδητοποιώντας αυτά τα πράγματα, κατάφερες να σταματήσεις τις κρίσεις πανικού που σε ταλαιπωρούσαν. Νομίζω πώς το σκεπτικό σου αυτό αποτελεί ένα πολύ χρήσιμο «εφόδιο» για να καταφέρεις αυτά που θέλεις.

Θα ήθελα να σε ρωτήσω αν οι κρίσεις πανικού, το ότι δεν έβρισκες τίποτα ενδιαφέρον, δεν μπορούσες να περάσεις κανένα μάθημα και ότι η κοινωνική σου ζωή ήταν « σχεδόν ανύπαρκτη», θέματα που λες ότι αντιμετώπιζες τους τελευταίους μήνες, τα αποδίδεις αποκλειστικά στην καταπίεση που νιώθεις από τους γονείς σου, σε σχέση με το θέμα του βάρους σου, ή υπάρχουν και άλλοι λόγοι που ενδεχομένως συμβάλουν σε αυτά.

Αναφέρεις επίσης ότι οι γονείς σου σου έλεγαν μπράβο που αδυνάτισες, αλλά η διαίσθησή σου έλεγε ότι υποκρίνονται και ότι στην πραγματικότητα πιστεύουν ότι είσαι άρρωστη. Όταν είπες στη μητέρα σου ψέματα ότι ήθελες να πάρεις κάποια κιλά, την έκανες να παραδεχτεί ότι δεν της άρεσε το γεγονός ότι αδυνάτισες. Γιατί ήταν τόσο σημαντικό για σένα να επιβεβαιώσεις τη διαίσθησή σου ότι οι γονείς σου στην πραγματικότητα δεν είναι ικανοποιημένοι με το νέο σου σώμα, παρόλο που οι ίδιοι σου έλεγαν το αντίθετο?

Τέλος, μιας και έχουν περάσει σχεδόν δύο βδομάδες από τότε που έστειλες το μήνυμα, θα ήθελες να μας πεις πώς αισθάνεσαι τώρα, μετά την απόφασή σου να κρύψεις από τη μητέρα σου τις πραγματικές προθέσεις σου σε σχέση με το βάρος σου?

Μαρία Τσαντάνη
Διαχειρίστρια forum συζητήσεων